Migrant zkt toekomst

Recent verscheen het boek ‘Migrant zkt toekomst: Gent op een keerpunt tussen oude en nieuwe migratie ’ van Pieter-Paul Verhaeghe, Koen Van der Bracht & Bart Van de Putte. Gebruik makende van Rijksregister data brengen de auteurs de Gentse migratiesituatie in kaart. Ze concluderen daarbij onder andere dat er wel degelijk verschillen zijn in de oudere (Turkse en Maghrebijnse) migratiegolf en de nieuwe stroom aan migranten uit Oost-Europa (Bulgaren, Slowaken, Polen).

Naast de bespreking van de algemene migratiemotieven en sociaaleconomische positie van beide groepen migranten, focussen de auteurs verder op structurele fenomenen van de migratie, namelijk op sociaaleconomische situatie, ruimtelijke segregatie en partnerkeuze. Er komen verrassende bevindingen naar voren. Ten eerste leren we dat de ruimtelijke segregatie van de migranten afneemt, dus dat ze steeds meer verspreid over de stad wonen, naast hun autochtone buren. Ten tweede lezen we dat immigratiehuwelijken ook wel afnemen bij de oude migranten in tegenstelling tot wat de algemeen discours zegt.

De auteurs waarschuwen al in het voorwoord voor de extreme attitudes die in het discours naar voren komen als men over migranten spreekt. Ze hebben het enerzijds over de culturalistische visie en anderzijds de individualistische visie.

De culturalistische visie ziet de andere groep als een homogene (“Moslims”, “allochtonen”), onveranderlijke groep (“ze zijn traditioneel”). De focus ligt bij deze visie dus op het groepsgemiddelde, een gemiddelde die in werkelijkheid niet bestaat (niemand is een absoluut gemiddelde Turk). Maar naast deze verkeerde representatie, geeft deze culturalistische visie de ander ook het recht niet om ‘anders’ te zijn.

Aan het andere extreem staat de individualistische visie die stelt dat mensen de keuzevrijheid hebben om eigen toekomst te bepalen. Ze zijn daarom ook verantwoordelijk over hun nare leefsituatie. Deze visie is evenmin genuanceerd aangezien de werkelijke keuzevrijheid waarover een mens beschikt al bij al beperkt is.

De Gentse focus van het boek doet vragen rijzen over de veralgemeenbaarheid van de bevindingen. Gaat het hier om een Gents fenomeen, of kan men de inzichten ook toepassen op Brussel en andere contexten?

Een ander vraag die opkomt is een eerder praktische. Wat kunnen we hier nu mee? Om een antwoord te krijgen op deze vragen wordt u graag uitgenodigd voor de lezing van één van de auteurs van het boek, Pieter-Paul Verhaeghe in het kader van Transculturele Ontmoetingen op donderdag 28 Februari.    

Ondanks de sterk onderbouwde methodologie en de vele cijfers die men verwacht, is het boek zeer leesvriendelijk. De auteurs brengen de nodige nuance in het debat en discussiëren over minder zichtbare trends. Het was lang geleden dat er gediscussieerd werd over migratie als een structurele maatschappelijke fenomeen zonder kant te kiezen  voor een linkse of rechtse visie. We raden dit boek aan aan de hulpverleners die meer willen weten over de verleden en het heden van hun etnisch-culturele diverse cliënten. Het geeft inzichten over de precaire situatie van de nieuwe migranten en breekt met enkele stereotypen over de oude migranten. In het algemeen doet het je reflecteren over je eigen attitudes over diversiteit. Deze reflectie is een basis voor een cultuursensitieve zorg.

Veel leesplezier!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Recensies. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s