Londen-Brussel

In de reeks “Towards a new psychiatry: Philosophical and ethical issues in classification, diagnosis and care.” is er een artikel gepubliceerd met de titel “The culture of care within psychiatric services: tackling inequalities and improving clinical and organisational capabilities” (Ascoli et al., 2012). Het artikel is het resultaat van een onderzoek in verschillende Londense zorgsettingen met een hoog percentage patiënten van etnisch-culturele minderheden (ECM). De onderzoekers zijn zelf een team van ‘cultural consultants’ die supervisies geven aan hulpverlenerteams. Ze beschrijven hoe deze organisaties denken over cultuur en hoe ze met cultureel-andere cliënten omgaan. We vinden dat hun kwalitatieve bevindingen een goede reflectie zijn van de Brusselse hulpverleningslandschap. Daarom hebben we ze hier opgesomd.

  • In de hulpverlening wordt er meestal geen aandacht gegeven aan de culturele aspecten. Als er wel aandacht gegeven wordt, dan is het enkel als de patiënt van een ECM komt.
  • Als een cliënt van een ECM wordt aangemeld, is er automatisch de neiging voor “ethnic matching”. Eén hulpverlener in de team wordt geroepen die een gelijkaardige culturele afkomst heeft als de nieuwe cliënt. De gedachte leeft in organisaties dat ethnic matching voldoende is voor een kwalitateitsvolle hulpverlening. Zo bestaan er hulpverleners die enkel met ECM werken (de groep die in dit onderzoek signalen van burn-out en oververmoeidheid weergeven) en andere hulpverleners die met de ‘mainstream’ bevolking werkt (en die vinden dat cultuur in deze doelgroep geen relevante aspect is).
  • Van alle culturele aspecten in de hulpverlening, wordt er enkel aandacht besteed aan de cultuur van de cliënt. De hulpverleners beschouwen zich als ‘culture-free’ en neutraal.
  • Daarom wordt een analyse van de cultuur van de organisatie en van het eigen zorgsysteem meestal als irrelevant beschouwd.
  • De teams vragen enkel voor supervisie van de ‘cultural consultants’  als de casus over een cliënt van een egzotische”, “ongewone” culturele achtergrond gaat.
  • De hulpverleners zijn nog niet klaar om hun eigen culturele biografie te ontdekken om verder cultuurbewuster te werken, waarschijnlijk omdat deze exploratie veel eist van hun persoon.  

Hoewel het onderzoek gebeurde in een Londense context, denken we dat de resultaten van het onderzoek ook op de Brusselse situatie van toepassing zijn. Heel wat assumpties die de hulpverleners hebben over cultuur en zorg in het algemeen vormen een obstakel voor kwaliteitsvolle hulpverlening. Daarom is het broodnodig voor een hulpverlener om te reflecteren op aspecten zoals bv. “eigen cultuur”, “het begrip cultuur”, “westerse hulpverlening”, “genezingsvormen” om cultuursensitief te werken.

Hulpverleners met dergelijke vragen kunnen terecht bij het Steunpunt Cultuursensitieve Zorg.

Hulpverleners ontdekken het fenomeen cultuur vooral sinds allochtonen in hun praktijk opduiken (Gailly, 1998)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Cultuursensitieve Zorg. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s