Cultuursensitieve Strandliteratuur

Cultuursensitiviteit is geen jas die je enkel op je werk aandoet. Het is een houding dat je overal meeneemt. Ook naar het strand als je op vakantie gaat. Steunpunt Cultuursensitieve Zorg raadt u de volgende zomerboeken aan. Allemaal romans om van te leren en van te genieten.

  • Drarrie in de nacht, Fikry El Azzouzi, 2014, Vrijdag, 183 p. drarrie2

Youb is een drarrie, een Marokkaanse straatjongen, een schijnbaar schoffie waar Belgen snel scheef tegenaan kijken. Zelf is hij de slechtste niet, maar zijn vader heeft hem aan de deur gezet omdat hij ’s avonds te laat thuis kwam. Overdag laat zijn moeder de deur nog wel eens open staan, ’s nachts trekt hij in het “Waasdorp” waar hij woont noodgedwongen de straat op met zijn vrienden, als daar zijn: Fouad, die zich door een rijke en wufte blanke laat sponsoren om met verboden middelen aan bodybuilding te doen, Maurice, half Belg, half Ivoriaan, en Karim, die eigenlijk Kevin heet en blank is, die geen vader heeft, en een alcoholiste als moeder, en die zich beter thuis voelt onder de ‘drarrie’, als moslim. Het zijn de kwaadsten niet, geen van allen, maar ze gedragen zich wel als schoffies: vrouwen bang maken of lastig vallen, stelen, brandstichten, iemand overvallen

  • Moeders van de stilte: Drie vrouwen naar de psycholoog in een ander land, Birsen Taspinar, 2013, De Bezige Bij, 256 p. moeders

Pelin, wier ouders naar België immigreerden voor zij geboren werd, verliest haar echtgenoot en twee kinderen in een brand, waardoor haar leven op zijn kop wordt gezet. Elif is een kersverse huwelijksmigrant. Wanneer er problemen opduiken in haar huwelijk, komt zij voor belangrijke dilemma’s te staan. Hülya, die al tien jaar in België woont, wordt zwaar ziek. Daardoor wordt zij gedwongen om keuzes die ze in het verleden heeft gemaakt te herzien. Drie vrouwen van dezelfde leeftijd staan op een kruispunt in hun leven. Ze worstelen met pertinente vragen over geslacht en etniciteit, maar worden net zoals zovele vrouwen met een migratieverhaal in onze maatschappij niet gehoord. Het is die stille strijd die psychologe Birsen Taspinar onder woorden brengt. Zij luisterde in haar praktijk naar de problemen en twijfels van deze moedige vrouwen en reconstrueerde in Moeders van de stilte hun levensverhaal.

  • Hoe de soldaat de gramofoon repareert, Sasa Stanisic, 2007, Anthos, 297 p. soldaat

Hoe zat het ook alweer met die oorlog in voormalig Joegoslavië? In zo’n vraag hebben we eigenlijk geen zin. We hebben in die jaren negentig toegekeken hoe daar voormalige landgenoten elkaars gebieden betwistten en daarbij over lijken gingen. De genocide in Srebrenica was het dieptepunt dat is blijven hangen in ons nationale geheugen. En daar houdt het wel zo’n beetje bij op. Saša Stanišic brengt op hartverscheurende wijze de tragedie op de Balkan onder woorden op een manier die ons er weer aan de haren bij sleept. In een boek dat in Duitsland een bestseller werd, maar hier tot nu vrijwel onopgemerkt is gebleven.

 

  • Twee meisjes, Mina Oualdlhadj, 2009, Beefcake Publishing, 157 p. twee meisjes

In dit boek komen Mimi en Aïcha aan het woord, twee Marokkaanse hartsvriendinnen met totaal verschillende karakters die met dezelfde problemen geconfronteerd worden. Mimi werd geboren in België, zij beschouwt Marokko gewoon als het land van haar ouders, het land waarnaar zij jaarlijks op vakantie gaat. Voor Aïcha is Marokko daarentegen het verloren paradijs uit haar kindertijd. Mimi en Aïcha zijn allebei krachtige vrouwen die zich niet laten doen. Ze spelen het elk op hun eigen manier klaar om zich weerbaar op te stellen in twee culturen, waarin ze hun plaats moeten veroveren. Mimi doet dit door wild in het rond te schoppen, terwijl Aïcha mits voorzichtige compromissen aan de weg timmert.

Twee meisjes van de Brusselse schrijfster Mina Oualdlhadj werd in het Frans gepubliceerd in 2008 onder de titel Ti t’appelles Aïcha, pas Jouzifine! In 2009 verscheen de Duitse vertaling en nu is er dus de Nederlandse vertaling. In Wallonië werd het boek een enorm succes omdat minister-president Rudy Demotte en zijn minister van Onderwijs Marie-Dominique Simonet enorme inspanningen deden om het boek in onderwijs- en culturele middens aan te bevelen.

  • Yemma: Stilleven van een Marokkaanse moeder, Mohammed Benzakour, 2013, De Geus, 220 p. yemma

Huis, gezin en Allah, dat zijn de domeinen van Mohammed Benzakours moeder. Ze is de echtgenote van een Marokkaanse eerste generatie gastarbeider. Ze is analfabeet en heeft nooit Nederlands geleerd. Na een herseninfarct belandt ze in een rolstoel, verlamd en zonder spraakvermogen. Ze wordt volledig zorgafhankelijk. Zonder haar zoon, die als tolk en belangenbehartiger optreedt, is ze verloren in een doolhof van ziekenhuizen, therapeuten en zorginstellingen die niet berekend zijn op patiënten zoals zij. Benzakour beschrijft hoe hij zijn yemma Marokkaans voor ‘moeder langzaam ziet afglijden. Hij haalt herinneringen op aan zijn vroegere moeder, aan wie zij was en wat hij aan haar te danken heeft. Te midden van een schrijnend gevecht tegen cultureel onbegrip en bureaucratie die menswaardigheid in de weg staan, doet Benzakour alles om haar leven enigszins te veraangenamen.

  • Americanah, Chimamanda Ngozi Adichie, 2014, Harper Collins, 400 p. americanahcover

Ik voelde me voor het eerst zwart toen ik in Amerika aankwam. Ik ontdekte dat ras daar een alomtegenwoordige rol speelt in ieder aspect van het dagelijks leven.’ Zo vertelt Chimamanda Ngozi Adichie over haar nieuwe boek Americanah waarin hoofdpersoon Ifemelu, net als de schrijfster, als jonge Nigeriaanse studente naar Amerika vertrekt. In haar nieuwe thuisland ziet zij zich geconfronteerd met een veelheid aan perspectieven, meningen, gedragscodes en historisch gegroeide patronen van zich tot elkaar verhouden: blanke Amerikanen, zwarte Amerikanen, Amerikaanse Afrikanen, iedere groep heeft zijn tradities van vooroordelen, aannames, denkpatronen, en goede en minder goede bedoelingen die ieder op een eigen manier een aspect van raciaal bewustzijn in zich herbergen. Ifemelu observeert, beleeft, analyseert en schrijft. Zonder een spoor van politieke correctheid, met een scherpe pen, eerlijk, lichtvoetig, uitermate geestig en vooral raak, verhelderend en herkenbaar.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bibliotheek, Cultuursensitieve Zorg, Recensies. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s